Historia
Początków adwentu doszukiwać będziemy mogli się w pierwszych latach chrześcijaństwa kiedy to coraz popularniejsze stały się obchody świąt bożonarodzeniowych, co miało miejsce w drugiej połowie czwartego wieku. Pierwsze ślady adwentowego czasu będziemy mogli odnaleźć między innymi w liturgii propagowanej przez kościoły w Hiszpanii oraz Galicji. Jeden z synodów, który miał miejsce w Hiszpanii, a dokładniej pod koniec czwartego wieku poleca wiernym codzienną oraz gorliwą obecność w kościele, gdzie nie można było ominąć ani jednego dnia pomiędzy siedemnastym a szóstym grudnia, gdzie adwent przybierał charakter głębokiej pokuty i jednoczesnej ascezy. Na początku wieku piątego podobne zalecenia wydaje także biskup galicyjski, który poleca swoim wiernym post trwający przez okres trzech dni każdego tygodnia pomiędzy jedenastym listopada a właśnie świętami bożonarodzeniowymi. W Rzymie, czyli stolicy chrześcijaństwa adwent obchodzony jest jednak dopiero od końca wieku szóstego. Adwent miał tutaj formę radosnego oczekiwania na przyjście Chrystusa, powodowało to, że wszystkie posty zostały anulowane, podobnie jak pozostałe z licznych w tamtych czasach praktyk pokutnych. Ówczesny papież, czyli Grzegorz wielki oprócz tego ujednolica zalecenia liturgiczne, które dotyczą samego adwentu, od tego czasu trwa on przez okres czterech niedziel i staje się jednym z bardziej szczególnych okresów w roku. Z czasem adwent przybiera także charakter bardzo eschatologiczny i staje się okresem kiedy przygotowujemy się na przyjście Chrystusa u kresu naszej cywilizacji i świata, który znamy.