Wieniec adwentowy
Wieniec adwentowy jest jednym z bardziej rozpoznawalnych symboli okresu adwentu, który stanowi jedną z form ludowej pobożności. Wykonywany jest najczęściej z gałek drzew iglastych i posiada cztery świece, które kolejno zapalane są w każdą z następnych niedziel adwentu. Spod strzech wieniec ten trafił także do kościołów i znaleźć będziemy go mogli w prawie każdym kościele w czasie adwentu właśnie. Zwyczaj wywodził będzie się od jednego z ewangelickich nauczycieli oraz pastorów, który prowadził w jednym z niemieckich miast szkołę oraz przytułek dla osieroconych dzieci, gdzie zależało mu na stworzeniu jak najbardziej rodzinnej atmosfery. W pierwszej połowie wieku dziewiętnastego w pierwszą z niedziel adwentu przychodzi mu do głowy pomysł by wystrój w świetlicy wzbogacić o drobny szczegół. Zapala on więc pierwszą ze świec adwentowych, która umocowana jest na drewnianym kole o dosyć dużej średnicy, co miało wytwarzać skłaniający do modlitwy nastrój. W rodzinach ewangelickich zwyczaj ten przyjmuje się bardzo szybko, a w okresie między wojennym zaadoptowany zostaje przez katolików. Na terenach polski pojawia się mniej więcej w tymże samym okresie czasu, gdzie do dzisiaj cieszy się ogromną popularnością. Wieńce adwentowe obecnie znajdziemy nie tylko w kościołach, ale w coraz większej ilości domów osób wierzących, najczęściej jeszcze wśród rodzin ewangelickich, ale katolicy także coraz chętniej stawiają w centralnym miejscu domu wieniec adwentowy, pełniący rolę ozdoby i jednocześnie przypominający o zbliżającym się święcie.